اعجاز قرآن و ضرورت اعجاز معجزه ؛ در لغت به معنى عاجزكننده است . و در اصطلاح علمى ، عبارت است از كارى كه مدعى نبوّت براى اثبات حقّانيّت خود انجام دهد به گونه‌اى كه كسى جز وى قدرت انجام آن را نداشته باشد . همه پيامبران و رسولان الهى در صورت نياز و مقام ضرورت ، معجزه يا معجزاتى داشته‌اند . عموماً افرادى كه از قدرت فكرى قوى برخوردار نبوده و حواس ظاهرى آنها بر حواس باطنى غلبه داشته است و از راه گفتمان و محاوره قادر به كشف حق از باطل نبوده‌اند ، طالب معجزه شده و براى بر طرف كردن شك و شبهه و كسب اطمينان خاطر ، از پيامبران معجزه طلب كرده‌اند . كسانى كه از رشد و تعالى روحى و عقلى برخوردارند ، بدون توجه به معجزه